door Alina Dain Sharon in The Algemeiner
Bron: De Vlaamse Vrienden van Israel

Lees ook: Belgisch premier Elio Di Rupo, de Joden en Israel

In Frankrijk zijn de verkiezingsresultaten bekend, maar wat betekenen zij voor de locale Joodse gemeenschap?

François Hollande van de Socialistische Partij versloeg de zetelende president Nicolas Sarkozy van de centrumrechtse Unie voor een Volkse Beweging afgelopen zondag met ongeveer 52 procent van de stemming. Hoewel Sarkozy heeft getracht om de socialistische kandidaat van zijn stuk te brengen in een op de televisie uitgezonden 3 uren durend debat slechts enkele dagen voor de verkiezingen, is hij er niet in geslaagd om de comfortabele voorsprong te overwinnen die hij had sinds hij in oktober 2011 genomineerd werd door de Franse socialistische partij.

Volgens het Europese Joodse Congres, heeft Hollande gezegd dat hij “compromisloos de strijd zal aanbinden tegen het antisemitisme” en hij zich tegen om het even wat zal verzetten dat “kan bijdragen tot een klimaat dat de Joden binnen hun eigen land zou isoleren”.

Met betrekking tot het Israelisch-Palestijnse conflict, steunt Hollande het principe van twee naburige en soevereine staten voor Joden en voor Palestijnen. “Zelfs los van de Israelisch-Palestijnse kwestie, moeten wij een kordate houding aannemen tegenover Iran, van wie het kernprogramma een essentieel gevaar vormt voor Israël en voor de wereldvrede”, zei hij.
Nochtans is Dr. Richard Prasquier er niet helemaal gerust in. Prasquier, voorzitter van de CRIF (Conseil Representatif des Institutions Juives de France) de koepelorganisatie van de Franse Joodse gemeenschap, vertelde op 30 april j.l. tijdens een persconferentie in New York die werd bijgewoond door de Joint Media News Service, dat een door Hollande geleide socialistische regering het partijen met sterke anti-Israël sentimenten zou kunnen toelaten meer invloed te verkrijgen in Frankrijk.
“Wat ik weet is dat de nieuwe categorie van Jodenbashing ontsproten is uit het anti-Zionisme, van zij die de Staat Israël stigmatiseren en belasteren”, zei Prasquier. Sarkozy, zei hij, “is een vriend van de Joodse gemeenschap”.

Terwijl Hollande gezegd heeft dat hij zich volledig kant tegen de boycot van Israëlische producten, die hij kapittelde als “onwettig en de zaak van de vrede niet dient”, zou zijn regering de communisten en de Groenen als coalitiepartners binnenhalen. overnemen. Deze partijen zijn gekend om het ondertekenen van het handvest van de Franse campagne voor Boycot, Divestment en Sanctions (BDS) die in 2009 een oproep deed tot boycot van Israëlische goederen zoals de website van de CRIF meldde.

In 2010 leefden er ongeveer 480.000 Joden in Frankrijk, volgens de Jewish Virtual Library. Historisch, zijn de Franse Joden politiek invloedrijk geweest en hebben zich tevens typisch afgestemd op links-liberale opinies. “Zij stemden enthousiast voor de linkerzijde terug tot in 1981, toen zij de socialistische François Mitterrand accepteerden als president van de Franse Republiek,” vertelde Joseph Sungolowsky, professor in Franse en Joodse Studies aan de Universiteit van Queens, de Universiteit van New York City, tegenover Joint Media News Service. “Maar met de toename van de deligitimizering van Israël en voorkomende anti-Zionistische en herhaalde antisemitische incidenten, keerden de Franse Joden zich naar rechts en stemden in 2007 voor Nicolas Sarkozy.”

De Joodse steun voor Sarkozy kan ook nog door een andere factor worden verklaard. Volgens Ethan Katz, een historicus aan de Universiteit van Cincinnati, heeft Frankrijk vijf eerste ministers van Joodse afkomst gehad, hoewel sommigen van hen het Christelijk geloof beleden. De eerste was Léon Blum in de jaren 1930 en de meest recente was Laurent Fabius in de jaren 1980. Deze individuen hebben zich vrij bewogen doorheen het politieke spectrum, van Blum, één van de symbolische figuren in de geschiedenis van de Franse linkerzijde, tot aan Michel Debré die premier was onder Charles de Gaulle en zich sterk met de rechterzijde associeerde. Nicolas Sarkozy is via zijn moeder eveneens van Joodse afkomst. “Alles bij mekaar genomen, is er een bepaalde manier waarin ik denk dat Sarkozy tot een diepgeworteld niveau van comfort heeft gecreëerd voor vele Franse Joden die zich zorgen maken over hun toekomst”, zei Katz tegenover Joint Media News Service .

Er zijn waarschijnlijk sommige Joden in de geschiedenis actief geweest in de politieke linkerzijde en die zich ongetwijfeld ongemakkelijk zouden gevoeld hebben met de gebruikte anti-immigrantenretoriek van Sarkozy. Nochtans “heb ik met Joden gesproken die, ondanks het feit dat ze zich ongemakkelijk voelden door zijn xenofobische retoriek, toch voor Sarkozy zouden stemmen omdat zij meer bang zijn van van wat zij zien als een dreiging van de Islam dan dat ze zich ongemakkelijk voelen”, voegde Katz eraan toe.

Totdat zij in de eerste verkiezingsronde werd gediskwalificeerd, trok Marine Le Pen van de uiterst rechtse Franse partij Front National, Joodse kiezers aan. Historisch, is de partij gekend voor zijn antisemitisch politiek platform, maar Le Pen heeft zich van dat platform op afstand gehouden en haar partij verzamelde een meer dan gewoonlijke 18 procent van de algemene stemming in de eerste ronde.

Voor vele Franse Joden is het moeilijk om “te vergeten dat het Front National een extreemrechtse partij is die door een antisemiet werd opgericht”, zei Sungolowsky. Nochtans, argumenteert Katz, is de partij weggeschoven van het zich concentreren op het antisemitisme zelfs toen Jean-Marie Le Pen nog in controle was. “Wanneer u zijn retoriek bekijkt, zult u zien dat hij de Joden steeds minder vermeldde en zich meer en meer op de dreiging van de Islam concentreerde”, zei Katz.

Er zijn waarschijnlijk sommige Joden, die deze zorg delen en naar de moslims zien, eerder dan naar de christen rechtsextremisten, als belangrijkste bron van antisemitisme in Frankrijk, en alzo tot aan een punt zijn gekomen om te stemmen op het Front National. In 2007, stemde ongeveer vijf percent van de Joden voor die partij.

Michel Thooris, een vroegere werknemer van CRIF die voor het Front National opkomt voor de aanstaande parlementsverkiezingen, vertelde aan Haaretz dat “mijn geloof is dat het natuurlijk is om je naar [Marine] Le Pen te wenden wanneer u Joods bent. Zij bestrijdt de misdaad en het Islamisme en dat betekent dat zij de Joden verdedigt”.

Als columnist van het Israëlische dagblad Israel Hayom, schreef Bismut Boaz enkele dagen vóór de verkiezingen: “Sarkozy begreep dat de 6.4 miljoen Franse burgers die voor het Front National stemden, een beslissende factor zouden spelen tijdens de verkiezingen… Derhalve heeft Sarkozy beslist om Marine Le Pen uit de weg te gaan en zich rechtstreeks te richten tot haar kiezers door een zeer rechtse toon aan te slaan”.

Sarkozy had ook positie genomen tegen de “ongecontroleerde immigratie en illegale immigratie”, vertelde Prasquier tegenover Joint Media News Service. Na de slachting in Toulouse in maart jongstleden, waarin de islamitische extremist Mohammad Merah drie kinderen en een rabbijn vermoordde in een Joodse school, gaf opdracht Sarkozy tot het opleiden en aanhouden van verscheidene vermeende terroristen en mensen met vermeende banden met het terrorisme.

Hoe het de Joodse gemeenschap van Frankrijk in de toekomst zal vergaan, of welke positie de nieuwe president met betrekking tot het Israelisch-Palestijnse conflict zal aannemen, laat zich voorlopig nog raden. De verslagen Sarkozy “kan enkel zichzelf daarvoor de schuld geven… Hij wordt thans beschouwd als de president van de rijken, zelfs van de extreem rijken… Noch is zijn persoonlijk leven erg presidentieel geweest,” schreef Bismut in Israël Hayom.

Katz gelooft dat het zeer goed mogelijk is dat Hollande minder pro-Israël zal zijn dan Sarkozy was, maar “indien Hollande schrander is, dan zal hij al tijdens de eerste maanden dat hij in zijn kantoor zetelt, naar de Joodse gemeenschap toe werken”.